Historia Dubaju: od pereł do Palm Jumeirah

Dubaj zaczynał jako niewielka osada nad ramieniem morskim zwanym Dubai Creek. Drewniane dhowy przewoziły perły, daktyle i przyprawy, a wzdłuż brzegu ciągnęła się niska zabudowa z wieżami wiatrowymi: maleńki port handlowy liczący kilkadziesiąt tysięcy mieszkańców. Perły utrzymywały miasto przez pokolenia i to one, a nie ropa, nauczyły Dubaj handlu z całym światem. Ta lekcja okazała się trwalsza niż sam połów pereł.

W 1966 roku odkryto w Dubaju ropę naftową. Ważniejsze od samego odkrycia jest to, co zrobiono z dochodami. Szejk Rashid bin Saeed Al Maktoum postawił na infrastrukturę handlową: w 1972 roku otwarto Port Rashid, a w 1979 roku Jebel Ali, wówczas największy sztuczny port świata. Zamiast żyć z renty surowcowej, Dubaj budował to, co miało zarabiać, gdy ropa się skończy. Strategia brzmiała w latach 70. dziwacznie, dziś jest podręcznikowa.

W 1985 roku ruszyły linie Emirates, a w 1999 roku otwarto Burj Al Arab, wieżę w kształcie żagla stojącą na sztucznej wyspie, która trafiła na okładki na całym świecie. Dubaj zaczął być postrzegany jako miejsce, gdzie możliwe jest wszystko, co gdzie indziej uchodziło za wyzwanie inżynieryjne.

Dwie daty zmieniły rynek nieruchomości Dubaju. W 2001 roku ruszyła budowa Palm Jumeirah, palmy z piasku i skał, dziś jednej z najbardziej rozpoznawalnych wysp świata, rozwijanej przez dewelopera Nakheel. Rok później Dubaj zezwolił cudzoziemcom na nabywanie nieruchomości na prawie freehold w wyznaczonych strefach. To był przełom: dotąd cudzoziemiec mógł najwyżej wynajmować. Od 2002 roku mógł zostać właścicielem, z rejestracją i pełnym tytułem. Rynek ruszył lawinowo, a deweloperzy tacy jak Emaar zbudowali na tym boomie całe dzielnice. W 2010 roku nad Downtown stanął Burj Khalifa, najwyższa wieża świata.

Ta sama historia zna też strony ciemne. Kryzys 2008 i 2009 roku uderzył w Dubaj mocniej niż w większość miejsc na świecie, a inwestorzy off-plan przekonali się, że szybkie zyski idą w parze z szybkimi stratami. W odpowiedzi miasto przebudowało zasady: dziś transakcje zabezpiecza konto escrow, projekt rejestruje się w systemie Oqood, a nadzór sprawuje Dubai Land Department. Złota wiza za nieruchomość o wartości 2 milionów dirhamów domyka obraz: Dubaj nie tylko sprzedaje metraż, ale i rezydencję.

Co z tego wynika dla inwestora z Polski? Historia Dubaju to w istocie historia jednej stałej strategii: budowania z wyprzedzeniem tego, co będzie potrzebne jutro, od portów przez lotnisko po wyspy. Kupowanie nieruchomości działa tu najlepiej według tej samej logiki: z wyprzedzeniem wobec cyklu, z ochroną escrow i świadomością, że miasto przechodziło już głębokie kryzysy i za każdym razem wracało mocniejsze.

Rozważasz zakup mieszkania w Dubaju i chcesz przejść ten proces z głową, a nie z emocjami? Zespół Nieruchomości Dubaj pomoże wybrać lokalizację, zweryfikować dewelopera i policzyć realną rentowność najmu. Napisz do nas przed pierwszą wizytą u brokera.